Przejdź do głównej zawartości

Z serii nie lubię poniedziałków

NOT MONDAY


Macie czasem takie dni, kiedy nie chce Wam się nic?
Czas przez palce gdzieś ucieka, płynie szybko niczym rzeka.
Mamy przecież siedem dni, móc tak zmienić jego bieg.
Ktoś wymyślił ten mechanizm zegara i zniewolił przy tym Nas.
Zamknąć w czasie chcą Nas inni, wyznaczają bramy lat,
termin pożyteczności oto po co nam czas.
Nie ważne czy siły jeszcze masz,
nie ważne czy chcesz, czy znasz, ważne bowiem ile masz lat.

Co gdyby nie liczyć mijających chwil? co gdyby zatrzymać czas?
przecież chwila nie będzie trwać, dłużej ani krócej, ale w sam raz.
Nie znając godziny, nie wiedząc jaki jest dzień może zwolnimy na chwilę,
nikt nie powie przecież, że gdzieś się spóźnimy. Gdyby zatrzymać czas, gdyby
nie liczyć tych chwil czy starość przyjdzie później niż gdy wyznaczy ją czas?
Życie być może płynęłoby wolniej, w błogiej zagubionej niegdyś nieświadomości,
gdzie czasu nie goni czas, gdzie nic nie goni Nas.


Nawiązując do tematyki czasu i zegara polecam bardzo lekką lekturę przed pójściem spać. Mechanizm serca  Mathias Malzieu około 160 stron ciekawej historii, przypominającej nieco opowieść dla dzieci. Niezwykła historia chłopca z zegarem zamiast serca. 

Z nadzieją na umilenie ostatnich chwil mijającego poniedziałku pozostawiam Was z refleksją na nadchodzący tydzień i propozycją lektury.

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Dewajtis, Maria Rodziewiczówna

Tożsamość przodków zaklęta w naturze Powrót do korzeni, do rodzimej literatury, która kiedyś była bardzo popularna, dziś wyparta przez takie gatunki jak powieści fantasy czy kryminały. Być może to zmęczenie materiału, być może zupełny przypadek . Tytuł sam w sobie nic nikomu nie mówi, ani to imię, ani rzecz, ani miejsce. Niepozorna książeczka z dopiskiem "Klasyka literatury kobiecej tom 2", oznacza tylko tyle, lub aż tyle, że na kolekcję powieści Marii Rodziewiczówny składają się 24 tomy, nie oznacza to 24 powieści, niektóre bowiem mają dwie części, np. powieść "Klejnot". Niewiele wiedziałam o samej autorce, o jej powieściach również, opis z okładki znacząco pomocy nie był. I tak oto rozpoczęła się moja przygoda z Marią Rodziewiczówną. Do dziś wyszukuję w Internecie ciekawostki na temat autorki, i odnajduję wiele wątków biograficznych w jej powieściach. Wspomniany bowiem " Dewajtis " istnieje naprawdę.  Kilka słów o autorce, Maria Rodziewicz...

Banały

Był ładny Pan i ładna Pani, razem ze sobą ładnie wyglądali. Był brzydki Pan i brzydka Pani, niczyjej więc uwagi nie zwracali. Byli też łany Pan i brzydka Pani, a może inszą kolejność przedstawiali? Razem się uzupełniali, lecz ciekawość budzili, ludzie ich na języki brali. Co myślał Bóg gdy rozumem rodzaj ludzki obdarzał, czy się nie wahał gdy wolną wolę ustanawiał? Jedni sokoli wzrok mając szczęścia swego nie widzą, zazdroszczą tym co w oddali, tych co nie znają. Inni krótkowzroczni, czubek własnego nosa ledwie dostrzegają, świata poza sobą nie widzą i chwała im za to! 

Zamknięte w kapsule czasu

WIDZĘ CIĘ TYLKO GDY ZAMYKAM OCZY ... Widzę Cię tylko gdy zamykam oczy, siedzimy w pokoju zapatrzeni, oglądając razem film. Bujasz się lekko do ziemi, przymykasz oczy, znużony upalnym niedzielnym popołudniem. Siedzimy tak razem, jak każdej niedzieli, przysypiasz lekko jak masz to w zwyczaju, budzisz się raz za razem i zerkasz, czy aby na pewno jeszcze tam jestem i też oglądam. Siedzimy tak razem, lecz ta chwila już była. Wyglądam za okno na łąki i pola, które tak kochasz. Słychać naszego psa jak szczeka, gdy widzi nasze twarze, kot błądzi wśród traw w poszukiwaniu jedzenia.  Zwykłe niedzielne popołudnie, takich było wiele, pamiętam je dobrze, choć wówczas były leniwe. Dziś są zamknięte w kapsule, czasem je otwieram, te chwile tak niewinnie szczęśliwe, my razem tak bardzo znużeni. Widzę Cię tylko gdy zamykam oczy, siedzisz tam gdzie zwykle. Nie wiem dlaczego pamiętam te chwile? nic się przecież nie działo! Lecz złapałam je i ukryłam ...